Huty szkła zawsze zakładano w regionach górskich, ponieważ jako paliwo wykorzystywano drewno. Zachowane zabytki wskazują, że po wyczerpaniu zasobów drewna huty zazwyczaj przenosiły się w inne miejsce, pozostawiając po sobie osady, w których szklarze stopniowo stawali się rolnikami lub lokalnymi producentami surowców do produkcji szkła. Tak było prawdopodobnie również w przypadku huty szkła w Harrachowie. Prawdą jest, że powstanie huty szkła w Harrachowie jest ściśle związane z losami trzech starszych hut, które znajdowały się na terenie dawnego majątku Jilemnice, a mianowicie hut w Rokytnicy nad Jizerą, Rokytnie i Ryžovišti.
1632
Przybycie rodu szlacheckiego Harrachów do Karkonoszy okazało się decydującym momentem w historii huty szkła Nový Svět. Najpierw, w 1632 roku, Harrachowie nabyli majątek Branná oraz połowę miasta Jilemnice. Następnie, w 1701 roku, hrabia Ferdinand Bonaventura kupił pozostałą część majątku jilemnickiego wraz z drugą połową miasta Jilemnice. Po przeniesieniu huty szkła z Harrachova do Nového Světa zamożna rodzina szlachecka Harrachów sprowadzała drewno nawet z odległych regionów, aby huta nie musiała już więcej zmieniać lokalizacji.
Głównie dzięki umiejętnościom pierwszego dyrektora, Eliasa Müllera, na majątku arystokratycznej rodziny Harrachów rozwinęła się huta szkła, która rozsławiła czeskie szkło na całym świecie. Początkowo produkcja huty szkła w Harrachowie była inspirowana przede wszystkim późnym barokiem i rokokiem. Miejscowi mistrzowie szklarscy potrafili wytwarzać szkło w różnych kolorach, na przykład niebieskim, żółtym, czerwonym, zielonym, czarnym i fioletowym, a także produkowali szkło mleczne. Do sławy huty przyczynił się również fakt, że jej pomieszczenia zostały rozbudowane o zakłady uszlachetniające, a konkretnie o warsztat do grawerowania i szlifowania szkła oraz warsztat do malowania.
Rozwój – 1841
W drugiej połowie XVIII wieku huta szkła posiadała magazyny w Wiedniu, Izmirze i Konstantynopolu oraz eksportowała szkło do Hiszpanii, Portugalii, Niderlandów, Anglii i innych krajów. W tym czasie dysponowała dwoma dużymi piecami, jednym małym piecem, trzema szlifierniami z 18 warsztatami oraz trzema prywatnymi szlifierniami. Nad uszlachetnianiem szkła pracowało czternastu szklarzy, dziesięciu malarzy i pozłotników, trzech producentów koralików oraz jeden grawer herbów.
W 1808 roku dyrektorem został Johan Pohl, który przezwyciężył poważny kryzys sprzedaży i rozpoczął produkcję nowych rodzajów szkła. Huta szkła wzięła udział w wystawie przemysłowej w Pradze w 1829 roku, gdzie zdobyła złoty medal. Po Pohlu kierownictwo przejął Wilhelm Erben wraz z hrabią Franciszkiem Arnoštem Harrachem, którzy zapewnili hucie pozycję na arenie międzynarodowej.
Renomę huty wzmocniły wizyty członków rodu Habsburgów. W 1804 roku odwiedził ją arcyksiążę Józef, w 1806 roku arcyksiążę Rainer, w 1820 roku książę koronny Ferdynand, a w 1840 roku król Saksonii Fryderyk August II.
Złoty wiek
Od 1851 roku wyroby huty regularnie pojawiały się na wystawach światowych, gdzie zdobywały najwyższe wyróżnienia. Na pierwszej wystawie w Londynie huta otrzymała złoty medal – jedyny dla Cesarstwa Austro-Węgierskiego. Prezentowane style obejmowały biedermeier, późne rokoko, historyzm i neorenesans. W latach 1854–1855 huta została przebudowana, ale w 1861 roku spłonęła. Hrabia Jan Nepomuk Franciszek Harrach natychmiast rozpoczął odbudowę, a produkcję wznowiono w 1863 roku.
W kolejnych latach huta szkła brała udział w wystawach światowych w Paryżu, Londynie, Filadelfii, Sydney, Antwerpii, Barcelonie i Chicago. Jej sukces doprowadził do otwarcia przedstawicielstw i magazynów na całym świecie, między innymi w Pradze, Karlowych Warach, Wiedniu, Moskwie, Petersburgu i Lipsku. Wśród klientów znajdowały się dwory królewskie i znaczące rody szlacheckie.
Pod koniec XIX wieku huta zatrudniała około 400 pracowników, a w 1895 roku utworzono dużą szlifiernię z oświetleniem elektrycznym i turbiną wodną, która dziś stanowi narodowy zabytek techniczny.
Na przełomie XIX i XX wieku huta szkła była pionierem secesji. Pod kierownictwem Bohdana Kadleca i Jana Maliny oraz we współpracy z artystami, takimi jak Josef Petříček i Julius Jelínek, huta współpracowała z wybitnymi osobistościami, w tym z Alfonsem Muchą i Janem Kotěrą. Opracowano motywy kwiatowe inspirowane francuskimi florystami i L.C. Tiffanym.
Kryzys – okres powojenny
Jednak nawet rozległe kontakty handlowe i światowa sława nie zdołały zapobiec kryzysowi gospodarczemu związanemu z I wojną światową. Dopiero w 1921 roku przywrócono handel ze Stanami Zjednoczonymi i innymi krajami. Pod koniec lat 20. produkcja ustabilizowała się dzięki dyrektorowi Josefowi Tlapowi, który w 1925 roku zdobył Grand Prix na wystawie światowej w Paryżu.
Po podpisaniu układu monachijskiego huta szkła została na krótko zamknięta, ale w styczniu 1939 roku ponownie ją otwarto. Pragmatyczne działania hrabiego Harracha umożliwiły hucie szkła kontynuowanie działalności. W grudniu 1939 roku dyrektorem został Rudolf Endler, który utrzymał działalność zakładu aż do końca wojny, a w 1943 roku zmusił nawet hrabiego Harracha do sprzedaży huty za niską cenę. W czasie wojny huta szkła kontynuowała produkcję luksusowego szkła.
Okres powojenny
Na początku maja 1945 roku Harrachov został wyzwolony przez armię radziecką. Jednak 28 stycznia 1946 roku pożar zniszczył hutę, biura, archiwum i pracownię kreślarską. Dzięki naciskom pracowników i interwencji K. Gottwalda latem 1946 roku rozpoczęto odbudowę.
Po zakończeniu budowy huta przeszła pod zarząd państwowy, a w 1948 roku stała się częścią przedsiębiorstwa „Železnobrodské sklo”. W 1958 roku przejęła ją firma „Borské sklo”, a w 1974 roku stała się częścią przedsiębiorstwa „Crystalex Nový Bor”. W 1952 roku zakończono produkcję szkła ołowiowego i rozpoczęto produkcję szkła potasowego, koncentrując się na szkle użytkowym.
Od 1955 roku kierunek produkcji wyznaczał Milan Metelák, syn założyciela szkoły szklarskiej w Železnobrodzie. W 1971 roku huta została zmodernizowana poprzez przejście na ogrzewanie pieców gazem ziemnym. Po nacjonalizacji huta straciła kontakt z zagranicznymi klientami i prowadziła sprzedaż pod marką Bohemia Glass, co spowodowało spadek jej światowej renomy.
Teraźniejszość
Po upadku reżimu huta szkła przez kilka lat funkcjonowała pod nazwą Crystalex Nový Bor. Wiosną 1993 roku została sprywatyzowana, a 1 lipca 1993 roku przejął ją JUDr. František Novosad. Po pokonaniu początkowych trudności związanych ze spłatą kredytów huta nawiązała kontakty handlowe w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Kryzys na początku XXI wieku, spotęgowany atakami z 11 września oraz globalnym kryzysem w 2008 roku, wystawił na próbę jej odporność. Przemyślny właściciel rozpoczął w 2001 roku budowę minibrowaru. Przychody z browaru, zwiedzania, muzeum i sklepów pomogły przetrwać trudne czasy i wsparły produkcję szkła. Obecna huta szkła w Harrachowie dostosowała się do nowych wymagań, ale pomimo zaawansowanej automatyzacji produkcji szkła zachowuje tradycyjną produkcję ręczną.
