Zdá se, že používáte prohlížeč, který nepodporuje dnešní standard pro zobrazování obsahu na webu. To může způsobit, že některé části webu nemusí fungovat správně. Doporučujeme Vám prohlížeč aktualizovat nebo si stáhnout takový, který dnešní standard splňuje.
AktualizovatPrzed rozpoczęciem produkcji należy najpierw sporządzić rysunek techniczny. Zawiera on informacje dotyczące wysokości, objętości, średnicy górnej krawędzi, średnicy dna, największej średnicy całkowitej oraz grubości szkła. Na podstawie tego rysunku powstaje później tzw. kalk, czyli coś w rodzaju szablonu, który służy formierzom do wykonania konkretnej formy.
Zdecydowana większość form szklarskich używanych w hucie szkła w Harrachowie jest wykonana z drewna, najczęściej z drewna bukowego. Do produkcji formy ważne jest, aby pień był zdrowy, a drewno przed obróbką wystarczająco nasiąkło wodą. Pnie bukowe moczy się zatem w stawie i wykorzystuje do obróbki dopiero wtedy, gdy opadną całkowicie na dno. Nasycone wodą pnie są następnie wyciągane z wody i cięte. Surowy blok drewna po obróbce mocuje się na tokarce i za pomocą długich dłut wytoczy się w nim wymagany kształt. Należy tu zaznaczyć, że praca ta wymaga nie tylko dużej precyzji, ale jest również bardzo niebezpieczna.
Po wytoczaniu następuje przecięcie formy na pół, jej zablokowanie oraz dopracowanie kilku praktycznych szczegółów za pomocą dłut rzeźbiarskich. Po zmierzeniu i wbiciu drewnianych uchwytów forma jest gotowa.
W procesie produkcji hutniczej szkło jest nabierane z pieca szklarskiego za pomocą dmuchawek. Szklarz nabiera szkło i najpierw formuje je w drewnianym naczyniu. Następnie przenosi się do kadzi, w której zanurzona jest forma. Po naciśnięciu pedału forma wynurza się ponad powierzchnię, a szklarz wydmuchuje w niej kształt kielicha. Gdy kielich jest już uformowany, dmuchacz przekazuje go wraz z rurą koleżce przy stole roboczym. Podczas pracy przy stole szklarz najpierw odcina kawałek szkła, a następnie za pomocą pacršála formuje go w cienką nóżkę. Ostatni szklarz z całej grupy dopracowuje następnie dno, czyli podstawę całej szklanki. Gotowa szklanka po ukończeniu trafia wraz z rurką do pieca chłodzącego. W produkcji jednej szklanki zazwyczaj bierze udział pięciu mężczyzn i jeden pomocnik. Jednak przy produkcji bardziej skomplikowanych szklanek (takich jak na przykład zestaw Masaryk) potrzebna jest grupa składająca się z siedmiu lub więcej osób.
Podczas wstępnej obróbki szklanek należy najpierw oddzielić szklankę od części łączącej ją z rurką szklarską. W pierwszym etapie szklankę nacina się nożem widowym na całym obwodzie. Po nacięciu szklankę zbliża się do ostrego płomienia, który powoduje, że pęka ona dokładnie w miejscu nacięcia. Po pęknięciu szklanka pozostaje jednak ostra i należy ją zeszlifować. Szlifowanie odbywa się ponownie ręcznie na poziomej tarczy szlifierskiej. Gdy szklanka jest już wystarczająco zeszlifowana, trafia na ruchomy taśmowy przenośnik myjki aż do maszyny do zaokrąglania krawędzi. Tam szklanka jest umieszczana na obrotowej karuzeli, a ostry płomień zmiękcza ostre krawędzie szklanki, aż górna krawędź zostanie całkowicie zaokrąglona. Zapalanie górnej krawędzi jest ostatnim etapem produkcji szklanki. Następnie pozostaje już tylko kontrola jakości, pakowanie i wysyłka do klienta.
Podczas zwiedzania będą Państwo mieli okazję obserwować z bliska pracę szklarzy i szlifierzy oraz zapoznać się z niemal całym procesem obróbki szkła przy użyciu tradycyjnych technologii hutniczych.
