PRZEGLĄD STYLÓW PLASTYCZNYCH
Wszystkie te style znajdziecie w naszej kolekcji
1712–1810 – barok, rokoko i klasycyzm
Styl barokowy w produkcji szkła charakteryzował się przede wszystkim tworzeniem grubościennych kielichów stożkowych z grawerowanym i malowanym dekorem figuralnym oraz roślinnym. Wytwarzanie szkła kredowego uzupełniały niektóre rodzaje szkła kolorowego, szkło rubinowe, a także opalowe. Na powierzchni szkła mogły pojawiać się nie tylko sceny ze Starego i Nowego Testamentu, ale także motywy mitologiczne, alegorie cnót, kontynentów, pory dnia i roku. Podobnie jak w renesansie, tym razem dużą popularnością cieszyły się sceny przedstawiające codzienność i rozrywki arystokratycznego społeczeństwa. Bardzo często ścianki przedmiotów zdobiły sceny myśliwskie, których znaczna obecność świadczy o ostatnim wielkim rozkwicie łowiectwa jako zbiorowej uroczystości epoki baroku. Z tego okresu zachowało się jednak bardzo niewiele źródeł pisanych, dlatego produkcja barokowa pozostaje w mniejszym lub większym stopniu anonimowa, ponieważ bardzo trudno jest określić, z której konkretnej huty pochodzi dane szkło.
Następujący płynnie po baroku okres jeszcze bardziej udoskonalił ówczesne umiejętności malarskie; stosowano coraz bardziej żywe barwy, a także złoto; kolorystyka szkła zmieniła się z dominujących nasyconych odcieni na jaśniejsze, stonowane barwy, w których przeważały odcienie od różowego do fioletowego, jasnozielony, jasnoniebieski i biały.
Podobnie jak rokoko, również klasycyzm pojawił się w czeskim szkle z pewnym opóźnieniem. W wielu przypadkach przez długi czas przenikał się z barokiem, czasami pojawiał się w postaci klasycystycznego geometrycznego dekoru na barokowych kształtach i odwrotnie, na przykład na cylindrycznych, cienkościennych kielichach, które zdobią bordury z elementami schyłkowego rokoka. Klasycyzm kształtował się już od połowy wieku jako reakcja na barok, a zwłaszcza na jego późną fazę – dominujący, rozbudowany styl rokoka. Wzmocniony zainteresowaniem klasycznym antycznym ideałem piękna, wywołanym odkryciami Herkulanum i Pompejów przez Johanna Joachima Winckelmanna, preferował przedmioty wykonane z wysokiej jakości materiałów, o wyraźnych cylindrycznych, kroplowatych i jajowatych kształtach, z dekoracją nawiązującą do dziedzictwa sztuki i architektury antycznej.
